Pomnik w kształcie walcowatej kolumny wykonanej z granitu, zdobił niegdyś plac przed budynkiem Dworca Głównego i Poczty Głównej w Opolu. Należał do Otto von Bismarcka. Pomnik został zaprojektowany w latach 1910-1911 przez śląskiego architekta, Roberta Bednorza.

Pomnik Ottona von Bismarcka w latach 1915-30.

Robert Bednorz urodził się w 1882 roku w Grzybowicach, obecnie dzielnica Zabrza. Już od najmłodszych lat wykazywał zdolności artystyczne. Po zdobyciu zawodu kamieniarza, w 1903 roku podjął studia artystyczne u prof. Wernera Schwarzenberga w Królewskiej Szkole Sztuki i Rzemiosła we Wrocławiu. W 1907 roku kontynuował naukę na Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie u prof. Carla Manzela. To właśnie podczas pobytu w Berlinie Bednorz wykonał płaskorzeźbę Ottona von Bismarcka. W 1910 roku otrzymał nagrodę Rom Preis, najwyższe wyróżnienie państwa pruskiego dla szczególnie zdolnych młodych rzeźbiarzy za rzeźbę „Bachanalia”. Nagroda była pieniężna i pozwoliła młodemu rzeźbiarzowi na dwuletnie studia w Rzymie. Po powrocie do kraju artysta osiadł we Wrocławiu. Był autorem wielu rzeźb. Zaprojektował między innymi kwaterę niemieckich żołnierzy poległych podczas I wojny światowej na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu, wykonał relief z granitu do elektrowni wodnej we Wrocławiu, popiersie Mussoliniego (1923), Lenina (1924).

W 1925 roku został powołany na stanowisko profesora w klasie rzeźby w Królewskiej Szkole Sztuki i Rzemiosła we Wrocławiu. W 1945 roku, uciekając przed frontem, Bednorz opuścił ukochany Wrocław. Po kilku latach tułaczki i pobytów w obozach dla wypędzonych, wraz z drugą żoną (pierwsza zmarła jeszcze w 1919 roku w wyniku choroby) osiadł w Wiesbaden. W 1949 roku artysta wykonał głowę Wolfganga von Goethego oraz jego medal z brązu. Za swoja sztukę otrzymał najwyższe odznaczenie Landu Hesja. W 1952 roku za całokształt pracy twórczej dostał Wielki Krzyż Zasługi RFN. W 1966 roku dostał Nagrodę Kulturalną Górnego Śląska Landu Północna Nadrenia-Westfalia. Robert Bednorz zmarł w 1973 roku. Został pochowany w Wiesbaden.

Pomnik Ottona von Bismarcka w latach 1912-14.

Wracając do pomnika. Budowę sfinansowano ze specjalnego funduszu rejencji opolskiej. Koszt budowy pomnika wyniósł 5339,20 marek mimo, iż główne prace wykonała za darmo wrocławska firma Schall. Na środku kolumny znajdowała się płaskorzeźba z popiersiem Ottona von Bismarcka, wykonana w brązie. Popiersie nie zawierało żadnej inskrypcji, jedynie pod nim widniało słowo: „Bismarck”. Pomnik mierzył trzy i pół metra wysokości, a kolumna miała ponad metr średnicy i ważyła 180 cetnarów. Kolumnę otaczała półkolista balustrada, wykonana również z granitu. Pomnik miał być wizytówką miasta i świadczyć o niemieckim charakterze Opola oraz patriotyzmie mieszkańców.

Pomnik Ottona von Bismarcka w 1917 roku.

Odsłonięcie pomnika zaplanowano na 30 lipca w rocznicę śmierci kanclerza, ostatecznie jednak odbyło się 20 sierpnia 1911 roku. Pomnik na placu stał aż do 1945 roku.

Odsłonięcie pomnika 20 sierpnia 1911 roku.

Został zniszczony najprawdopodobniej przez Armię Czerwoną bądź Polaków. Mało kto wie, że Bismarck nienawidził Polaków. W swoim liście do siostry Malwiny z 26 marca 1861 roku pisał:

“Bijcie Polaków, ażeby aż o życiu zwątpili. Mam wielką litość dla ich położenia, ale jeśli chcemy istnieć, to nie pozostaje nam nic innego, jak ich wytępić. Wszak wilk nie jest temu winien, że go Bóg stworzył takim, jakim jest, i zabija go też za to każdy, kto tylko może.”

Natomiast ozdobna granitowa balustrada przetrwała do dzisiaj.

Pozostałość pomnika w 1966 roku.

Obecnie w tym miejscu znajduje się wiata rowerowa, a jeszcze wcześniej stały budki telefoniczne.

Pozostałość pomnika. Stan obecny.

Pozostałość pomnika. Stan obecny. Pozostałość pomnika. Stan obecny.

Ps.
Dawne pocztówki i zdjęcia pochodzą ze stron:
www.fotopolska.eu 
www.dolny-slask.org.pl