Opole pod koniec XIX wieku zwane było miastem garnizonowym (“Garnisonsstadt“). W latach 1896-1898 przy ul. Ozimskiej powstaje kompleks budynków koszarowych. Miasto specjalnie na ten cel zaciągnęło ogromna pożyczkę w wysokości 1,8 mln marek. Na kompleks składały się budynki mieszkalne, dom pułkowego, magazyn broni, wartownia, szpital oraz kostnica. Obiekty te zostały później wydzierżawione wojsku.

W połowie 1914 roku stacjonujący w Opolu 4. Górnośląski Pułku Piechoty nr 63 (4. Oberschlesisches Infanterie-Regiment nr 63) został wysłany na wschodni front, a później na zachodni. W związku z ogromnym zapotrzebowaniem na żołnierzy, powołano do służby około 7800 mieszkańców. Początkowo stacjonowali w Opolu (nie mieścili się w koszarach więc rozlokowano ich po prywatnych kwaterach), po czym zostali wysłani na front.

Dla przybywających z frontu rannych żołnierzy wkrótce zabrakło miejsca bowiem szpital garnizonowy mieścił zaledwie 60 łóżek. Często żołnierze ci byli nie tylko ranni ale również zainfekowani różnymi chorobami zakaźnymi. Aby nie doszło do epidemii postanowiono wybudować dla nich specjalną stację kwarantanny.

Na ten cel wybrano 18- hektarowy teren ulokowany na uboczu, przy obecnej ulicy Bohaterów Monte Cassino (w pobliżu dworca wschodniego) a jednocześnie dość blisko do pobliskich koszarów. Miasto na ten cel przeznaczyło 1 mln marek. Budowę rozpoczęto 15 maja 1915 roku, a pierwsi kuracjusze zostali przyjęci już 29 grudnia tego samego roku. Przy budowie stacji pracowało 700 jeńców rosyjskich.

Opole, dworzec wschodni 1915-1917. Po prawej stronie widać fragment nieistniejącej już dziś ulicy. Droga ta prowadziła do stacji kwarantanny.

Stacja kwarantanny w latach 1915-1917.

Teren dawnej stacji kwarantanny. Fot. 2017 r.Teren dawnej stacji kwarantanny. Fot. 2017 r.

Na kompleks składały się drewniane baraki z łaźnią, suszarnią, odwszalnią, pomieszczeniami do dezynfekcji. W stacji znajdował się także punkt fryzjerski i kantyna. Baraki były otoczone wysokim, dwumetrowym ogrodzeniem.

Stacja kwarantanny- łaźnia. Lata 1915-1917.Stacja kwarantanny- pralnia. Lata 1915-1917.    Stacja kwarantanny- pralnia, 1917.

Stacja kwarantanny- magiel, 1917

Przepustowość stacji była ogromna. Dziennie przez nią przewijało się ponad 12000 osób. Żołnierze po kąpieli, dezynfekcji i strzyżeniu dostawali czystą odzież. Po czym musieli opuścić stację. Początkowo kwaterowali się u Opolan. Jednak mieszkańcy buntowali się bo dzienna stawka, którą dostawali nie pokrywała w całości kosztów utrzymania żołnierzy. Wkrótce stację rozbudowano, zmieniając ją w Królewski Zakład Uzdrawiający (Königliche Sanierungsanstalt). Zakład został powiększony o kuchnię, stołówkę i baraki mieszkalne. Obsługiwało go 400 żołnierzy.

Stacja kwarantanny- kuchnia, 1917.

Stacja kwarantanny- jadalnia, 1916.

Stacja kwarantanny- depozyt (miejsce przechowywania cennych przedmiotów), 1917.

Stacja kwarantanny- przed barakiem, 1919.

Baraki celom sanitarnym służyły jeszcze do 1921 roku, jako obóz dla wojsk Międzynarodowej Komisji Sojuszniczej (tzw. “Obóz Focha”). Potem kiedy przestały spełniać swoją funkcję zostały rozebrane.

Obóz Focha w latach 1921-1922

Dawne zdjęcia pochodzą ze strony: www.fotopolska.eu