Niedaleko dawnej Bramy Bytomskiej, już za murami miasta, znajdował się kościół św. Barbary.

Plan miasta Opola z roku 1750- 1800 roku. Po prawej stronie, tuż za murami miasta, widoczny jest kościół św. Barbary.

Jego historia sięga 1473 roku, kiedy to książę Mikołaj I założył klasztor bernardynów- minorytów, a ze składek mieszczan wzniesiono drewniany kościół. W 1517 roku duchowni przenieśli się do klasztoru działającego w Opolu, a opuszczony kościół, narażony na dewastację, zaczął podupadać. Swoje ślady uczyniła także 30- letnia wojna. W każdym razie w 1666 roku kościółek był bardzo zniszczony. W 1678 roku postanowiono go odbudować. A właściwie rozebrano ruinę starego i wybudowano nowy, także drewniany. Wzniesiono go jako przyklasztorną świątynię oo. bernardynów.

Kościół posiadał wieżę. Wewnątrz mieściły się trzy ołtarze: św. Barbary, św. Wawrzyńca i Matki Bożej. Budowniczym kościoła miał być eremita, niejaki Adamus Areb albo Anet, który świątynią zajmował się do 1691 roku.

Kościół pw. św. Barbary w Kolanowicach w latach 1936- 1944.

W 1811 roku na wskutek sekularyzacji z Opola zostali przegonieni franciszkanie, jezuici i dominikanie. Wypędzono także mnichów z kościoła św. Barbary. Rządowa Komisja Likwidacyjna uznała, iż kościół św. Barbary jest w fatalnym stanie i aby nie pokrywać kosztów związanych z remontem, postanowiono świątynię sprzedać. Obiekt wyceniono na 94 talary. Kościół zakupili mieszkańcy Kolanowic. Już w nowym miejscu 19 grudnia 1812 roku kościół został ponownie konsekrowany. Kościół ten w Kolanowicach stoi do dzisiaj.

Kościół pw. św. Barbary w Kolanowicach- 2015 rok.