Nowa Wieś Królewska, niegdyś stanowiła odrębną wieś. Do Opola została przyłączona w 1955 roku. Pierwotnie nosiła nazwę Kőniglich Neudorf, od 1930 roku Bolko.

Pierwszy cmentarz

Pierwszy cmentarz istniał przy skrzyżowaniu ulic Solskiego i Al. Przyjaźni. Został założony na początku XIX wieku. Wraz z rosnącą liczbą mieszkańców, koniecznym stało się założenie nowego cmentarza. Powstał on przy obecnej ul. Zielonej. Stary cmentarz w 1950 roku zostaje zamknięty, a w 1970 roku zrównany z ziemią. Jedynym śladem po dawnym cmentarzu jest drewniany krzyż, murowane schody i pozostałości po ogrodzeniu.

Cmentarz przy ul. Zielonej

Cmentarz powstał w 1901 roku. Rok później wybudowano kaplicę cmentarną, która została odbudowana po pożarze w 2009 roku. Początkowo cmentarz dobiegał tylko do kaplicy. Na przełomie lat 30. i 40. Powiększono jego obszar do torów kolejowych.

W pobliżu kaplicy znajduje się częściowo zachowany grobowiec nieznanej dziś rodziny. Urządzono tam lapidarium, na którym składowane są stare, zniszczone, nikomu już niepotrzebne nagrobki. Najstarszy nagrobek pochodzi z 1901 roku, czyli z roku powstania nekropolii.

W 1977 roku cmentarz został zamknięty. Jednakże wzbudziło to protesty mieszkańców i w lutym 1978 roku zezwolono na kolejne pochówki. W 1989 roku cmentarz wraz z 33 nagrobkami został wpisany do rejestru zabytków.

Na cmentarzu zostali pochowani m.in. proboszczowie miejscowej parafii: ks. Ernest Blasky (proboszcz w latach 1931-43); ks. Paweł Kałuża (proboszcz w latach 1964-83) i ks. Józef Rugor (proboszcz w latach 1983-2005). Znajdziemy tu również grób miejscowego nauczyciela i organisty, który założył chór kościelny, Albert Scholza (zm. 1946), a także nagrobek lotnika, który zginął tragicznie w 1918 roku- Paweł Ochota.

Cmentarzysko z epoki brązu i żelaza

W 2000 roku podczas remontu ul. Zielonej odkryto stare cmentarzysko, pochodzące z końca epoki brązu (z ok. 1000-650 lat p n.e.). Było to 30 grobów, w większości jamowe, kilka grobów popielnicowych i popielnicowo-jamowych. W grobach tych, oprócz szczątków, znaleziono również naczynia, grzechotki, szpilki, kościany guzik.

Cmentarzysko z epoki późnego brązu. Fot. Joachim Sosnowski.

Cmentarzysko z epoki późnego brązu. Fot. Joachim Sosnowski.

 

Cmentarz choleryczny

Cmentarz powstał w 1831 roku jako pomocniczy (Notfriedhof), z powodu panującej wówczas cholery. Znajduje się u zbiegu ulic Struga, Granicznej i św. Jacka.

Pierwszy przypadek cholery zanotowano 13 października 1831 roku. Nekropolia powstała w ciągu zaledwie kilku dni. Pochowano tutaj 83 ciała. Między innymi założyciela opolskiego browaru na pl. Piłsudskiego Wilhelma Tfau czy żonę doktora Zydlera, lekarza miejskiego, który walczył z cholerą wydając gazetę zatytułowaną „Cholera”. Aby uchronić się przed tą straszną chorobą, zalecał spożywać… spirytus. Ostatnich zmarłych pochowano tu w 1923 roku, a cmentarz oficjalnie został zamknięty w kwietniu 1931 roku.

Po wojnie nagrobki zostały zdewastowane. Z napisami znalazłam siedem. Udało mi się rozszyfrować tylko nagrobek Franza Adamczyka, niejakiej Franzisci Stiiler (żyła w latach 1774- 1851), Sophie, Marie(chyba) Biewald (a może Giewald?) z domu Adamczyk oraz Arnolda S. (Sygd.- dalsze litery nieczytelne).

Dziś cały teren zarasta przepięknym starodrzewiem, pokryty jest bluszczem ogromnych rozmiarów. Ze względu na przetrwalniki bakterii cholery, które mogą prawdopodobnie w ziemi przetrwać 150 – 200 lat, teren ten wykluczony jest z jakiegokolwiek użytku, nie powstanie tu żadna inwestycja, chociaż okoliczne firmy chciałyby, aby powstał tu parking.

Cmentarz otoczony jest kamiennym murem, ale brak w nim bramy. Chociaż jak widać nie przeszkodziło to, aby wykraść z niego co cenniejsze żeliwne krzyże czy ogrodzenie. Jest to jeden z najstarszych cmentarzy opolskich.

W Nowej Wsi Królewskiej istniał jeszcze jeden cmentarz: żydowski. Jest również ciekawy i wart opisania w osobnym artykule, co też niebawem uczynię.